مگيريد دشمنان ما و شما را دوستان خود تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ حالكونى كه القا كنيد و بفرستيد بسوى ايشان مودت و دوستى را بسبب كتابت وَ قَدْ كَفَرُوا بِما جاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّ و حال آنكه بتحقيق انكار كرده باشند آن اعدا به آنچه آمده است شما را از دين اسلام و قرآن كه هر دو حق و صدقند يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَ إِيَّاكُمْ اخراج ميكنند فرستادهء خداى تعالى و شما را از اوطان شما أَنْ تُؤْمِنُوا اى به آن تؤمنوا يعنى بسبب آنكه ايمان آورده‌ايد شما بِاللَّهِ رَبِّكُمْ بخداى كه پروردگار شماست درين آيه التفات از تكلم بغيبت است تصريح به اينكه ايمان بخداى تعالى بايد آورد إِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهاداً فِي سَبِيلِي اگر بوديد شما كه بيرون آمده باشيد از اوطان خود به جهت جهاد و قتال در راه دين من وَ ابْتِغاءَ مَرْضاتِي و به جهت ابتغا و طلب رضا و خوشنودى من پس بايد كه اخذ نكنيد اعداء ما و اعداء شما را دوستان خود بنا برين جواب شرط محذوفست و دال بر آن اول آيه است كه فرمود : لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ ميتواند كه بدل تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ باشد و ميتواند كه كلام مستأنف باشد به اين معنى كه فائده نخواهد بود شما را درين كه پنهان فرستيد بسوى ايشان اخبار پيغمبر را بسبب مودت و دوستى ايشان وَ أَنَا أَعْلَمُ بِما أَخْفَيْتُمْ وَ ما أَعْلَنْتُمْ و من داناترم از شما به آنچه پنهان مىكنيد و آشكارا مىسازيد و ميتواند كه « اعلم » فعل مضارع باشد نه افعل تفضيل و بنا برين كلمهء « با » زائد است و كلمهء ما ميتواند كه موصوله باشد يا مصدرى يعنى من ميدانم آنچه را پنهان كنيد و آنچه را ظاهر كنيد يا من ميدانم اعلان و اخفاى شما را وَ مَنْ يَفْعَلْهُ مِنْكُمْ و هر كه بكند اين اتخاذ را از شما فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبِيلِ پس بتحقيق گم كرده وسط راه را إِنْ يَثْقَفُوكُمْ اگر ظفر يابند كفار مكه بر شما يَكُونُوا لَكُمْ أَعْداءً باشند ايشان مر شما را دشمنان پس در اظهار دوستى شما را فائده نخواهد بود وَ يَبْسُطُوا إِلَيْكُمْ أَيْدِيَهُمْ و بگشايند بسوى شما دستهاى خود را بقتل و ضرب وَ أَلْسِنَتَهُمْ بِالسُّوءِ و زبانهاى خود را ببدى ( ج 4 : 28 )